کلبه متروکه

کلبه متروکه

من ندانم به نگاه تو چه راز است نهان... که من آن راز توان دیدن و گفتن نتوان!

سلام به دوستهای عزیزم

ببخشید قرار بود از ابان ماه بیام ولی نمیتونم بیام

فقط اومدم خداحافظی کنم

بازم شرمنده که قول دادم بیامو دیگه نمیام

همتونو دوست دارم و بایتا همیشه......

+نوشته شده در سه شنبه سی ام مهر 1387ساعت11:59توسط مائده | |

هنوز هم عاشقم

نگاه خسته و دستان سردت
هنوز آيينه ای در پيش دارد
از آن روزان سردی که از نگاهت
دلم گرمای بيش از پيش دارد

از آن روزي که از عشقت تهی شد
تمام ذهنم از انديشه ی غير
به مستی تا خدا پرواز کردم
زمين تا آسمان از شر تا خير

تمام حس سبزم عاشقی بود
صدایت قصه ای افسانه ای بود
وجودم از تنت سر گشته و گرم
وسهم بودنت آشفتگی بود

مرا کشتند با نامردمی ها
به نیرنگ و دروغ و کژدمی ها
گل عشقم به تن پژمرده کردند
به جهل و پستی و دل مردگی ها

و اینک از زمان رفتن تو
دلم با هیچکس جز تو نبودست
بگو ای عشق دوران جوانی
دلم از هیچکس جز تو سروده است

هنوز هم قلب من امیدوار است
نگاهم سوی در بر بسته وباز
امیدش با خدا این است شاید
که این درها به دست تو شود باز

هنوز هم عاشقم لیکن تهی تر
هنوز هم شاعرم لیکن کمی تر
بیا از عشق من افسانه ای ساز
بیا با دست خود برکن ز تن سر

+نوشته شده در پنجشنبه هجدهم مهر 1387ساعت15:39توسط مائده | |

بنویس...

توی قلبم نوشتم توی قلبت بنویس

کاش بهانه ام باشی برای دوباره نفس کشیدن

برای دیدار طلوع فردا

برای به انتظار نشستن ثانیه ها

برای همه چیز

حتی یک لحظه زندگی درون چشمانت هم کافیست

تا

عاشق شد

عاشق ماند

عاشق مرد

+نوشته شده در شنبه نهم شهریور 1387ساعت2:48توسط مائده | |

درد عاشقی...

چقدر روزهای تقویم زود ورق می خورن. چقدر زود از روزهامون خسته میشیم و اونو به تقویم دیروز می سپریم تا فردا برسه اما وقتی فردا می رسه فقط بلدیم حسرت بخوریم، پشیمون بشیم، ضجه بزنیم ، ناله کنیم فریادهامون رو تو دلمون رها کنیم و آه بکشیم ، اون وقت بغضمون می شکنه و گریه متولد میشه...

خیلی سخته ادم احساسشو تو قلب خودش زندانی کنه و اجازه ی خروج نده، خیلی سخته ادم چشم هاشو به بی تفاوتی بزنه و تموم علاقه اش رو پشت نگاهش دفن کنه خلی سخته ادم امیدش سراب باشه. سخته ادم ارزوهاش گلبرگ گل شقایق باشه که با یه باد همش پرپر شه...

زجر اوره که ادم به خاطر اینکه غرورش نشکنه خودش تو خودش بشکنه و فریاد بزنه ولی هیچکس صداشو نشنوه...

سخته ادم عاشق باشه ، دور باشه ، اونی که دوستش داره اونو دوست نداشته باشه حرفاشو باور نکنه و بگه دروغه ... دروغ!

سهمگین ترین پتکی که میشه باهاش یه قلب عاشقو شکست همینه .

خدایا!

چرا نمی تونم احساسمو تو صدام رها کنم و فریاد بزنم و بگم چی تو دلم بوده چرا هیچکس حرفامو باور نمی کنه حرف چیه؟! حتی اشکام رو هم کسی باور نمی کنه بهم می گن دیوونه... و من باید اینقدر اشک بریزم که یه روزی زمان منو غرق در اشکام به دیار فراوشی ابدی رهسپار کنه... اخه چرا؟!!!

+نوشته شده در پنجشنبه بیست و چهارم مرداد 1387ساعت5:12توسط مائده | |

کاش می دانستی....!

اگر می دانستی که چقدر دوستت
دارم سکوت را فراموش می کردی
تمامی ذرات وجودت، عشق را فریاد می کرد
اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم
چشمهایم را می شستی
و اشکهایم را با دستان عاشقت به باد می دادی.
اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم
نگاهت را تا ابد بر من می دوختی
تا من بر سکوت نگاه تو
رازهای یک عشق زمینی را با خود به عرش خداوند ببرم
ای کاش می دانستی
اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم
هرگز قلبم را نمی شکستی
گر چه خانه ی شیطان شایسته ی ویرانی است.
اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم
لحظه ای مرا نمی آزردی
که این غریبه ی تنها، جز نگاه معصومت پنجره ای
و جز عشقت، بهانه ای برای زیستن ندارد
ای کاش می دانستی
اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم
همه چیز را فدایم می کردی
همه آن چیزها که یک عمر بخاطرش رنج کشیده ای
و سال ها برایش گریسته ای
اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم
همه آن چیزها که در بندت کشیده رها می کردی
غرورت را... قلبت را...
حرفت را
اگر می دانستی که چقدر دوستت دارم
دوستم می داشتی
همچون عشق که عاشقانش را دوست می دارد
کاش می دانستی که چقدر دوستت دارم
و مرا از این عذاب رها می کردی
ای کاش تمام اینها را می دانستی

+نوشته شده در دوشنبه چهاردهم مرداد 1387ساعت10:6توسط مائده | |

مرا ببخش

سوگند به بلورهای اشکی که از چشم عاشق چکید

به ارزوهای برباد رفته اش

به رویاهای شیرینش که با تلخی همکام شد

وبه قلب کوچک ولطیفش که با سخن من شکست

پشیمانم

مرا ببخش

مرا ببخش نگاهم لبخند فریبم وسکوتم سکوتم وسکوتم

مرا ببخش

نگاهم نگاهت را در بی خبری زمان دزدیدولبخندم لبانت را به فردایی امید داد

مرا ببخش وسکوتی که ارامش قلبت را ربود

مرا ببخش

نگاهت لرزید اشکت گریخت امید لبانت پرپر شد

وقلبت با پتک سنگی قلبم شکست

مرا ببخش

برای همیشه برای روزی که هیچوقت ذره ای در یادت نباشد

پشیمانم

مرا ببخش

+نوشته شده در شنبه پنجم مرداد 1387ساعت8:31توسط مائده | |

نمی دانستی!

تو به من خندیدی

ونمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه ی همسایه

سیب را دزدیدم

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

وتو رفتی و هنوز

خش خش گام تو تکرار کنان

می دهد ازارم

ومن اندیشه کنان

غرق این پندارم

که چرا خانه ی کوچک ما سیب نداشت!!!!!

+نوشته شده در دوشنبه هفدهم تیر 1387ساعت0:3توسط مائده | |

مادرم دوستت دارم

مادر»

داد معشوقه به عاشق پیغام که کند مادر تو با من جنگ

هر کجا بیندم از دور،کند چهره پر چین و جبین پر آژنگ

با نگاه غضب آلوده زند بر دل نازک من تیر خدنگ

از در خانه مرا طرد کند همچو سنگ از دهن قلما سنگ

مادر سنگ دلت تا زنده است شهد در کام من و توست شرنگ

نشوم یک دل و یک رنگ تو را تا نسازی دل او از خون رنگ

گر تو خواهی به وصالم برسی باید این ساعت بی خوف و درنگ

روی و سینه ی تنگش بدری دل برون آری از آن سینه ی تنگ

گرم و خونین به منش باز آری تا برد آینه ی قلبم زنگ

عاشق بی خرد ناهنجار نه بل آن فاسق بی عصمت و ننگ

حرمت مادری از یاد ببرد مست از باده و دیوانه ز بنگ

رفت و مادر را افکند به خاک سینه بدرید و دل آورد به چنگ

قصد سر منزل معشوقه نمود دل مادر به کفش چون نارنگ

از قضا خورد دم در به زمین و اندکی رنجه شد او را آرنگ

آن دل گرم که جان داشت هنوز اوفتاد از کف آن بی فرهنگ

از زمین باز چو برخاست،نمود پی برداشتن دل، آهنگ

دید کز ان دل آغشته به خون آید آهسته برون این آهنگ:

آه دست پسرم یافت خراش!

وای پای پسرم خورد به سنگ!

در کنار ساحل در غروبی با پرتو غربت در زمزمه ی حسرتها

                                                                        تنها نشسته ام

امواج دریا از مستی سرشار است وماهیها حیران در پرواز قاصدکها

پرتو خورشید بر صورتم سیلی می زند ودر سکوت اسمان

اشکها گونه هایم را نوازش می کنند

و قلب تکه تکه شده ام در بینهایت دریا سرگردان است

وتو...چه صادقانه پیاله ی مهر را به وجود تشنه ام بخشیدی

وپلک هایم را در زیبایی رخسارت زنده نگاه داشتی

تو...

        ای مادر

                   دوستت دارم

+نوشته شده در سه شنبه چهارم تیر 1387ساعت13:34توسط مائده | |

چه کسی نقش تو را خواهد شست؟!

وای باران،باران

شیشه پنجره را باران شست

از دل من اما

چه کسی نقش تو را خواهد شست

اسمان سربی رنگ

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ

می پردمرغ نگاهم تا دور

وای باران ،باران

پر مرغان نگاهم را شست

خواب رویای فراموشی هاست

خواب را دریابیم

که در ان دولت خاموشی هاست...

من شکوفایی گل های امیدم را در رویاها میبینم

و ندایی که به من می گوید

گرچه شب تاریک است

دل قوی دار سحر نزدیک است

دل من در دل شب

خواب پروانه شدن میبیند

مهر در صبح دمان داس به دست

خرمن خواب مرا میچیند

اسمان ها ابی

پر مرغان صداقت ابی است

گاه می اندیشم

می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری

تو توانایی بخشش داری

دست های تو توانایی ان را دارد

که مرا زندگانی بخشد

چشم های تو به من می بخشد

شور عشق و مستی

و تو چون مصرع شعری زیبا

سطر برجسته ای از زندگی من هستی....

+نوشته شده در یکشنبه بیست و ششم خرداد 1387ساعت0:8توسط مائده | |

که پس از من...

که پس از من...؟

وای...

خدایا...

که پاسخ مرا خواهد داد؟

خدایا اورا خشنودم... از خاطر هر آنچه با من و دلم روا داشت...

گر به آتش کشید و...

آشیان دلش در طوفان بی کسی گردان باد...

هر انکه پس از من...

عشق او را دهد در دل راه...

خواهد سوخت در اتش اه دل من...

چشمانش جام خون...هر انکه دستانی را در دست گیرد...

که دیر زمانی در میان دستان من بود...

از اسایش به دور و عمرش کوتاه...

انکه نازنین مرا... لحظه ای گیرد در اغوش...

به کامش نگذرد روزگار...

به جامش زهری باشد هر انچه که نوشد...

انکه نازنین مرا... از من بگیرد...

+نوشته شده در یکشنبه نوزدهم خرداد 1387ساعت23:56توسط مائده | |

About

وبعد از رفتنت...

شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی

تو را با لهجه گل های نیلوفر صدا کردم

تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ

آرزو هایت دعا کردم

پس از یک جستجوی نقره ای

در کوچه های آبی احساس

تو را از بین گل هایی که در تنهایی ام رویید

با حسرت جدا کردم!

و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی

دلم حیران و سرگردان چشمانی ست رویایی

و من تنها برای دیدن زیبایی ان چشم

تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم

همین بود آخرین حرفت

و من بعد از عبور تلخ و غمگینت

حریم چشم هایم را به روی اشکی از جنس غروب

ساکت و نارنجی خورشید وا کردم

نمی دانم چرا رفتی

نمی دانم چرا،شاید خطا کردم

و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی

نمی دانم کجا،تاکی ، برای چه،

ولی رفتی و بعد از رفتنت باران

چه معصومانه می بارید!

و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره

با مهربانی دانه بر می داشت

تمام بال هایش غرق در اندوه غربت شد

و بعد از رفنتن انگار کسی حس کرد من بی تو

تمام هستی ام از دست خواهد رفت

کسی حس کرد من بی تو

هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد

و بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد

کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد

و من با آنکه می دانم تو هرگز یاد من را

با عبور خود نخواهی برد

هنوز آشفته چشمان زیبای توام

برگرد!

ببین که سر نوشت انتظار من چه خواهد شد

و بعد از این همه طوفان و وهم وپرسش و تردید

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت:

تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو

در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم

و من در حالتی مابین اشک و حسرت و تردید

کنار انتظاری که بدون پاسخ و سر دست

و من در اوج پاییزی ترین ویرانی یک دل

میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر

نمی دانم چرا؟شاید به رسم و عادت پروانگی مان باز

برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزو هایت

دعا کردم!

Home
Email
BAHAR20

فالنامه حضرت حافظ

FreeCod Fall Hafez

Design by : bahar 20

www.meilad.blogfa.com

انواع کد های جدید جاوا تغییر شکل موس

About

Home
Email
BAHAR20

Archives

Links

About

Home Email BAHAR20

Archives

Links

Home
Email
BAHAR20